Jak kobiety w XIX wieku dbały o swoje dłonie?

Kobiety o swoją urodę dbały, dbają i będą dbały zapewne zawsze. Dawniej musiały jednak stosować zupełnie inne metody niż dziś, by osiągnąć zamierzony efekt.

Dziś kobiety mają niezliczone możliwości. Zakłady kosmetyczne prześcigają się w ulepszaniu swoich ofert mających na celu zapewnienie klientkom jak najnowszych sposobów poprawienia swojej urody. Tak samo jest w przypadku dłoni czy paznokci – które są przecież wizytówką nie tylko płci pięknej, ale i każdego człowieka.

Jak wyglądały idealne ręce dawnej kobiety?

Zacznijmy od ramion. Przede wszystkim musiały być one pulchne i jędrne. Nieestetyczne były wystające kości – kobieta miała wyglądać zdrowo. Piękne ramiona zapewniały częste kąpiele w ziołach czy mleku. Należało też dbać o odpowiedni   rozmiar sukni – by rękawki nie uciskały ich za bardzo, gdyż zniekształcone raczej odpychały niż przyciągały oczy innych.

Jeżeli chodzi o same dłonie to musiały być białe niczym mleko. Wydaje się zaskakujące jak bardzo zmienił się pogląd kobiet przez te lata. Dziś króluje opalenizna, a niektóre dziewczyny wydają wręcz fortunę na solarium, by ich ciało było „muśnięte słońcem” przez cały rok.

Jakie zabiegi stosowano na dłonie w XIX wieku?

Kobiety przede wszystkim nosiły rękawiczki chroniąc je przed, szpecącą jak wówczas sądzono opalenizną. Często je myto w różnych olejkach – najczęściej migdałowym. Należało tez bardzo uważać, by zbytnio ich nie zabrudzić. Gdy już zdarzyło się, że na dłoniach młodej damy znalazł się atrament czy też sadza, musiała ona przez dłuższy czas moczyć je w wodzie. Następnie wcierała otręby migdałowe, bądź zbożowe. Do czyszczenia używano również chleba, a raczej jego środka.

Dłonie musiały być również gładkie i delikatne. W tym celu sporządzano przeróżne receptury, które przekazywano sobie z  pokolenia na pokolenie. Najchętniej stosowano olejek migdałowy, a bogatsze panny – olej różany.

Najlepszym sposobem, było  wówczas noszenie rękawiczek z… psiej skóry! Rzadziej stosowano w tym celu skórę jagnięcia czy koźlęcia. Jedną stronę (tę która przylegała do ciała) nasączano miksturą przyrządzoną z żółtek, olejków i wody różanej.

Niegdyś niezbędnym elementem modnej kobiety była także biżuteria. Gdy jednak była zbyt mała dłonie stawały się szpetnie czerwone, co było ogromną ujmą dla płci pięknej. Dlatego należało dbać nie tylko o dobór odpowiedniej do stroju bransoletki, ale i jej rozmiaru.

Ważny był także wygląd paznokci. Miały mieć one owalny kształt i bladoróżowy kolor. Były także równo i krótko obcięte.

Kobiety stosowały różne maseczki na płytkę paznokciową, by była ona zdrowa i nie miała żadnych przebarwień. Jak pisała M. Stawiak-Ososińska:

przyrządzało się proszek składający się z jednej części proszku szmirglu i dwóch części cynobru, kawałek flanelki moczy się w olejku migdałowym i następnie w zrobionym proszku i wciera rano i wieczorem w paznokcie.

Jak widać brak kosmetyczek nie przeszkadzał kobietom w XIX wieku dbać o siebie. Naturalnymi sposobami osiągały idealny, w tamtych czasach wygląd.

źródło: www.kresowiacy.com

/jk